Artykuł 12a – Służba wojskowa i cywilna służba zastępcza

(1) Mężczyźni po ukończeniu osiemnastego roku życia mogą zostać zobowiązani do służby w siłach zbrojnych, w Federalnej Straży Granicznej lub w organizacji obrony cywilnej.

(2) Kto z przyczyn sumienia odmawia służby wojskowej z użyciem broni, może zostać zobowiązany do odbycia służby zastępczej. Czas trwania służby zastępczej nie może przekraczać czasu trwania służby wojskowej. Szczegóły określa ustawa, która nie może naruszać wolności sumienia i musi przewidywać możliwość służby zastępczej niezwiązanej z siłami zbrojnymi ani z Federalną Strażą Graniczną.

(3) Osoby podlegające obowiązkowi służby wojskowej, które nie zostały powołane do służby na podstawie ust. 1 lub 2, mogą w przypadku stanu obrony zostać zobowiązane ustawą lub na podstawie ustawy do wykonywania świadczeń cywilnych na cele obronne, w tym ochrony ludności cywilnej, w ramach stosunków pracy. Obowiązki w ramach stosunków służbowych prawa publicznego są dopuszczalne wyłącznie w celu wykonywania zadań policyjnych lub takich zadań władczych administracji publicznej, które mogą być realizowane tylko w takich stosunkach. Stosunki pracy, o których mowa w zdaniu pierwszym, mogą być nawiązywane w siłach zbrojnych, w ich zapleczu zaopatrzeniowym lub w administracji publicznej; obowiązki pracy w zakresie zaopatrzenia ludności cywilnej są dopuszczalne wyłącznie w celu zaspokojenia jej podstawowych potrzeb lub zapewnienia jej ochrony.

(4) Jeżeli w stanie obrony zapotrzebowanie na świadczenia cywilne w cywilnej służbie zdrowia oraz w stacjonarnej wojskowej organizacji szpitalnej nie może zostać pokryte na zasadzie dobrowolności, kobiety w wieku od osiemnastu do pięćdziesięciu pięciu lat mogą zostać zobowiązane ustawą lub na podstawie ustawy do wykonywania takich świadczeń. W żadnym przypadku nie mogą być zobowiązane do służby z bronią.

(5) Przed wprowadzeniem stanu obrony zobowiązania na podstawie ust. 3 mogą być nakładane tylko zgodnie z artykułem 80a ust. 1. W celu przygotowania do świadczeń, o których mowa w ust. 3, wymagających szczególnych kwalifikacji lub umiejętności, udział w szkoleniach może być uczyniony obowiązkowym ustawą lub na podstawie ustawy. Zdanie pierwsze nie ma w tym zakresie zastosowania.

(6) Jeżeli w stanie obrony zapotrzebowanie na siłę roboczą w dziedzinach wymienionych w ust. 3 zdanie drugie nie może zostać pokryte na zasadzie dobrowolności, w celu zapewnienia tego zapotrzebowania wolność Niemców do opuszczenia zawodu lub miejsca pracy może zostać ograniczona ustawą lub na podstawie ustawy. Przed wprowadzeniem stanu obrony stosuje się odpowiednio ust. 5 zdanie pierwsze.