ماده ۷ – نظام آموزشی

(۱) تمام نظام آموزشی تحت نظارت دولت قرار دارد.

(۲) سرپرستان حق دارند دربارهٔ اشتراک کودک در درس تعلیمات دینی تصمیم بگیرند.

(۳) تعلیمات دینی در مکاتب دولتی، به‌جز مکاتب غیرمذهبی، مضمون درسی رسمی است. بدون خدشه به حق نظارت دولت، تعلیمات دینی مطابق با اصول جوامع دینی ارائه می‌گردد. هیچ معلمی را نمی‌توان برخلاف اراده‌اش مجبور به تدریس تعلیمات دینی کرد.

(۴) حق تأسیس مکاتب خصوصی تضمین شده است. مکاتب خصوصی که به‌عنوان بدیل مکاتب دولتی فعالیت می‌کنند، نیازمند اجازهٔ دولت بوده و تابع قوانین ایالات می‌باشند. این اجازه زمانی داده می‌شود که مکاتب خصوصی از نظر اهداف آموزشی، امکانات و سطح علمی معلمان از مکاتب دولتی پایین‌تر نباشند و نیز تفکیک شاگردان بر اساس وضعیت مالی والدین تشویق نشود. اگر وضعیت اقتصادی و حقوقی معلمان به‌طور کافی تأمین نشده باشد، این اجازه رد می‌شود.

(۵) تأسیس مکتب ابتدایی خصوصی تنها زمانی مجاز است که ادارهٔ آموزشی وجود یک نیاز خاص تربیتی را تأیید کند، یا بنا بر درخواست سرپرستان، در صورتی که به‌عنوان مکتب مشترک، مکتب دینی یا مکتب مبتنی بر یک جهان‌بینی خاص ایجاد شود و در همان منطقه مکتب ابتدایی دولتی از این نوع وجود نداشته باشد.

(۶) مکاتب پیش‌دبستانی همچنان منحل باقی می‌مانند.