اصل ۱۶الف – حق پناهندگی

(۱) افرادی که تحت تعقیب سیاسی قرار دارند از حق پناهندگی برخوردارند.

(۲) بند (۱) شامل افرادی نمی‌شود که از یک کشور عضو جوامع اروپایی یا از یک کشور ثالث دیگر وارد می‌شوند که در آن اجرای کنوانسیون مربوط به وضعیت پناهندگان و کنوانسیون حمایت از حقوق بشر و آزادی‌های بنیادین تضمین شده است. کشورهایی خارج از جوامع اروپایی که شرایط جمله اول را دارند، از طریق قانونی که نیازمند تأیید بوندسرات است تعیین می‌شوند. در موارد مذکور در جمله اول، اقدامات مربوط به پایان اقامت می‌توانند بدون توجه به اعتراض حقوقی انجام شوند.

(۳) از طریق قانونی که نیازمند تأیید بوندسرات است، می‌توان کشورهایی را تعیین کرد که بر اساس وضعیت حقوقی، اجرای قانون و شرایط سیاسی عمومی، در آن‌ها نه تعقیب سیاسی و نه مجازات یا رفتار غیرانسانی یا تحقیرآمیز وجود دارد. فرض بر این است که یک خارجی از چنین کشوری تحت تعقیب نیست، مگر آن‌که حقایقی ارائه دهد که خلاف این فرض را ثابت کند.

(۴) اجرای اقدامات پایان اقامت در موارد بند (۳) و در سایر مواردی که آشکارا بی‌اساس هستند یا چنین تلقی می‌شوند، تنها در صورتی توسط دادگاه متوقف می‌شود که تردیدهای جدی درباره قانونی بودن اقدام وجود داشته باشد؛ دامنه بررسی می‌تواند محدود شود و ارائه دیرهنگام دلایل ممکن است مورد توجه قرار نگیرد. جزئیات توسط قانون تعیین می‌شود.

(۵) بندهای (۱) تا (۴) مانع از انعقاد معاهدات بین‌المللی میان کشورهای عضو جوامع اروپایی یا با کشورهای ثالث نمی‌شوند، مشروط بر آن‌که این معاهدات با رعایت تعهدات ناشی از کنوانسیون مربوط به وضعیت پناهندگان و کنوانسیون حمایت از حقوق بشر و آزادی‌های بنیادین، که اجرای آن‌ها باید در کشورهای طرف قرارداد تضمین شده باشد، قواعدی در مورد صلاحیت بررسی درخواست‌های پناهندگی، از جمله شناسایی متقابل تصمیمات پناهندگی، تعیین کنند.