Artykuł 16a – Prawo azylu

(1) Osoby prześladowane z przyczyn politycznych korzystają z prawa azylu.

 

(2) Na ustęp (1) nie może powoływać się osoba, która wjeżdża z państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskie lub z innego państwa trzeciego, w którym zapewnione jest stosowanie Konwencji dotyczącej statusu uchodźców oraz Europejskiej konwencji praw człowieka. Państwa spoza Wspólnot Europejskich spełniające warunki zdania pierwszego określa ustawa wymagająca zgody Bundesratu. W przypadkach określonych w zdaniu pierwszym środki kończące pobyt mogą być wykonywane niezależnie od wniesionego środka prawnego.

 

(3) Ustawą wymagającą zgody Bundesratu można określić państwa, w których na podstawie sytuacji prawnej, stosowania prawa oraz ogólnych warunków politycznych zapewnione jest, że nie występuje tam ani prześladowanie polityczne, ani nieludzkie lub poniżające karanie lub traktowanie. Przyjmuje się, że cudzoziemiec pochodzący z takiego państwa nie jest prześladowany, dopóki nie przedstawi faktów uzasadniających przypuszczenie, że wbrew temu domniemaniu jest prześladowany politycznie.

 

(4) W przypadkach określonych w ustępie (3) oraz w innych przypadkach, które są oczywiście bezzasadne lub za takie się uważa, wykonanie środków kończących pobyt jest zawieszane przez sąd tylko wtedy, gdy istnieją poważne wątpliwości co do zgodności środka z prawem; zakres kontroli sądowej może zostać ograniczony, a spóźnione twierdzenia mogą zostać pominięte. Szczegóły określa ustawa.

 

(5) Ustępy (1)–(4) nie stoją na przeszkodzie umowom międzynarodowym między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskie lub między nimi a państwami trzecimi, które przy zachowaniu zobowiązań wynikających z Konwencji dotyczącej statusu uchodźców oraz Europejskiej konwencji praw człowieka — których stosowanie musi być zapewnione w państwach-stronach — ustanawiają zasady właściwości do rozpatrywania wniosków o azyl, w tym wzajemne uznawanie decyzji azylowych.