ماده ۱۶الف – حق پناهندگی

(۱) افرادی که به دلایل سیاسی مورد تعقیب قرار گرفته‌اند، از حق پناهندگی برخوردارند.

 

(۲) کسی که از یک دولت عضو جوامع اروپایی یا از یک کشور ثالث دیگر وارد شود که در آن تطبیق کنوانسیون وضعیت پناهندگان و کنوانسیون اروپایی حقوق بشر تضمین شده باشد، نمی‌تواند به فقره (۱) استناد کند. کشورهایی خارج از جوامع اروپایی که شرایط جملهٔ اول را دارند، توسط قانونی که نیاز به تأیید شورای فدرال دارد تعیین می‌شوند. در موارد جملهٔ اول، اقدامات خاتمهٔ اقامت می‌تواند بدون توجه به شکایت‌های ارائه‌شده اجرا گردد.

 

(۳) به‌موجب قانونی که نیاز به تأیید شورای فدرال دارد، می‌توان کشورهایی را تعیین کرد که بر اساس وضعیت حقوقی، نحوهٔ اجرای قانون و شرایط عمومی سیاسی آن‌ها، تضمین شده باشد که در آن‌ها نه تعقیب سیاسی و نه مجازات یا رفتار غیرانسانی یا تحقیرآمیز وجود دارد. فرض بر این است که یک تبعهٔ خارجی از چنین کشوری مورد تعقیب نیست، مگر این‌که حقایقی ارائه کند که نشان دهد برخلاف این فرض، او مورد تعقیب سیاسی قرار دارد.

 

(۴) در موارد فقره (۳) و سایر مواردی که آشکارا بی‌اساس هستند یا بی‌اساس تلقی می‌شوند، اجرای اقدامات خاتمهٔ اقامت تنها در صورتی توسط محکمه متوقف می‌شود که تردیدهای جدی نسبت به قانونی بودن آن وجود داشته باشد؛ دامنهٔ بررسی قضایی می‌تواند محدود گردد و ادعاهای دیرهنگام ممکن است مورد توجه قرار نگیرد. جزئیات توسط قانون تعیین می‌شود.

 

(۵) فقرات (۱) تا (۴) مانع از معاهدات بین‌المللی میان دولت‌های عضو جوامع اروپایی یا میان آن‌ها و کشورهای ثالث نمی‌شود که با رعایت تعهدات ناشی از کنوانسیون وضعیت پناهندگان و کنوانسیون اروپایی حقوق بشر — که باید اجرای آن‌ها در کشورهای طرف قرارداد تضمین شده باشد — مقررات مربوط به صلاحیت بررسی درخواست‌های پناهندگی، از جمله شناسایی متقابل تصمیمات پناهندگی را تنظیم می‌کنند.