ماده ۱۶الف – د پناه حق

(۱) هغه کسان چې له سیاسي پلوه ځورول شوي وي، د پناه حق لري.

 

(۲) څوک چې د اروپایي ټولنې له غړي دولت څخه یا له داسې بل درېیم هېواد څخه راځي چې پکې د د کډوالو د وضعیت کنوانسیون او د د بشري حقونو اروپایي کنوانسیون پلي کېدل تضمین شوي وي، نشي کولای د (۱) فقرې څخه ګټه واخلي. هغه هېوادونه چې د لومړۍ جملې شرطونه پوره کوي او د اروپایي ټولنو څخه بهر دي، د داسې قانون له لارې ټاکل کېږي چې د فدرالي شورا تایید ته اړتیا لري. په دې حالتونو کې د استوګنې د پای ته رسولو اقدامات د وړاندې شوو حقوقي اعتراضونو څخه پرته هم عملي کېدای شي.

 

(۳) د داسې قانون له لارې چې د فدرالي شورا تایید ته اړتیا لري، هغه هېوادونه ټاکل کېدای شي چې د هغوی د قانوني وضعیت، د قانون د پلي کېدو او عمومي سیاسي شرایطو له مخې دا تضمین موجود وي چې هلته نه سیاسي ځورونه شته او نه هم غیر انساني یا سپکوونکې سزا یا چلند. دا فرض کېږي چې یو بهرنی کس له داسې هېواد څخه ځورول شوی نه دی، تر څو چې هغه داسې حقایق وړاندې نه کړي چې دا وښيي چې د دې فرض خلاف هغه سیاسي ځورول شوی دی.

 

(۴) د (۳) فقرې په حالتونو کې او په هغو نورو حالتونو کې چې څرګند بې‌اساس وي یا داسې ګڼل کېږي، د استوګنې د پای ته رسولو اقدامات یوازې هغه وخت د محکمې له خوا ځنډول کېږي چې د اقدام د قانوني والي په اړه جدي شکونه موجود وي؛ د قضایي څېړنې ساحه محدودېدای شي او ناوخته وړاندې شوي دلایل له پامه غورځول کېدای شي. نور جزئیات د قانون له مخې ټاکل کېږي.

 

(۵) د (۱) څخه تر (۴) فقرو پورې احکام د هغو نړیوالو تړونونو مخه نه نیسي چې د اروپایي ټولنې د غړو هېوادونو ترمنځ یا د هغوی او درېیمو هېوادونو ترمنځ د د کډوالو د وضعیت کنوانسیون او د د بشري حقونو اروپایي کنوانسیون د مکلفیتونو په رعایت سره، چې پلي کېدل یې باید په تړون کوونکو هېوادونو کې تضمین شي، د پناه غوښتنو د ارزونې د صلاحیت قواعد ټاکي، په ګډون د پناه پرېکړو د متقابل پېژندنې.